megil(l)a; Megil(l)a

(hebrajski, zwój [pergaminu], zwitek, spis, l.mn. megil(l)ot; jidysz, megiłe, l.mn. megiłes) – 1. w czasach misznaickich (por. Miszna) wszystkie księgi miały formę zwojów, z czasem jednak określenia M. zaczęto używać tylko w odniesieniu do tzw. Pięciu Zwojów; 2. nazwa dziesiątego traktatu drugiego porządku Miszny (Moed), liczącego 4 rozdziały. Zawiera on zbiór przepisów, dotyczących wszystkich zwojów pergaminowych, na których spisuje się Torę (rodał) lub jej fragmenty (mezuzę, filakteria), a w szczególności Zwoje Estery. Zawiera także informacje o tym, kiedy i jak należy Księgę Estery odczytywać, co czytać w szabat i święta, jakie przykazania obowiązują za dnia oraz w nocy, czy można dokonywać przekładów Tory i jak należy je czynić, które jej fragmenty można czytać, lecz nie wolno tłumaczyć itp. Komentarze i uzupełnienia do tego traktatu znajdują się w Talmudzie Babilońskim, Talmudzie Jerozolimskim oraz w Tosefcie.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand