mechica

(hebrajski, podział; jidysz, mechice) – 1. rozdzielenie kobiet i mężczyzn podczas modłów publicznych, stanowiące konsekwencję interpretacji biblijnej Księgi Zachariasza (12,12), jako wskazówki konieczności rozdzielenia obu płci podczas sprawowania czynności religijnych. Geneza stosowania tej zasady sięga głęboko w czasy starożytne, znajdując potwierdzenie np. w układzie przestrzennym Świątyni Jerozolimskiej (por. ezrat naszim). W Misznie podkreślano znaczenie ścisłego przestrzegania m. w czasie świąt, gdy do Świątyni przybywały liczne rzesze wiernych (np. Sukot 5,2). Badania archeologiczne nie potwierdzają występowania wyraźnie oddzielonych części dla kobiet i mężczyzn w starożytnych synagogach palestyńskich oraz w synagogach w diasporze. Z całą pewnością podział ów był faktem już we wczesnym średniowieczu, przyjmując między innymi formę galerii dla kobiet lub – jak w południowej Francji – sali położonej nad głównym pomieszczeniem modlitewnym (w drewnianych synagogach w Polsce w formie aneksu do głównego budynku, z osobnym wejściem; por. też babiniec). Problem wydzielenia osobnych miejsc dla kobiet zwracał wielokrotnie uwagę moralistów i znawców halachy. Niektórzy z nich twierdzili, że ich brak powoduje wręcz desakralizację miejsca publicznych modłów. W XIX wieku, w niektórych synagogach reformowanych w Niemczech, zaczęto odchodzić od m. i promować „rodzinne ławki”. W synagogach konserwatywnych, dopiero w XX wieku, zaczęły pojawiać się wydzielone partie przestrzeni dla kobiet w obrębie tej samej sali modlitewnej. 2. m. to także termin halachiczny, używany na określenie rozgraniczenia posiadłości w formie muru bądź innego ogrodzenia. Aby miało ono znaczenie prawne, musi mieć wysokość nie mniejszą niż dziesięć szerokości dłoni.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand