mat(t)an Tora

(hebr., [na]danie [wręczenie] Prawa [Tory]) – tradycyjne określenie objawienia na górze Synaj, które zostało opisane w Biblii (Wj 19-20). Według doktryny rabinicznej (wywiedzionej ze słów Księgi Kapłańskiej 26,46), Mojżesz otrzymał wówczas od Boga nie tylko Tablice Dziesięciorga Przykazań, ale również Sześćset trzynaście nakazów i zakazów oraz całą Torę Ustną. Fakt ten stał się znakiem Przymierza z Bogiem i szczególnych stosunków między Stwórcą i narodem wybranym. Opis nadania Tory został bardzo szeroko rozwinięty w literaturze rabinicznej, a zwłaszcza w literaturze midraszowej. W akcie tym miał uczestniczyć cały kosmos, a świat miał zamrzeć w bezruchu i absolutnej ciszy. Świadkiem tego wydarzenia miały być dusze wszystkich pokoleń Izraelitów, także tych, którzy się jeszcze nie narodzili. Objawienie dokonało się w miejscu nienależącym do nikogo, by Żydzi nie mogli powiedzieć innym ludom, że te „nie mają w nim udziału”. Biblia nie zawiera informacji o ustanowieniu święta, upamiętniającego nadanie Prawa, lecz rabini na podstawie wzmianek z Księdze Wyjścia (19,1, 15-16) wydedukowali, że winno być ono obchodzone szóstego dnia siwan (por. Szawuot). Według zaleceń moralistów, pobożni Żydzi w okresie liczenia omeru, przypadającym między świętem Pesach a rocznicą m.T., powinni poświęcać czas na rozważania wolności w sensie fizycznym (Pesach – uwolnienie z niewoli egipskiej) i duchowym (Szawuot – nadanie Tory). (Zob. też: reguła prawej ręki; Szloszet jeme(j) (ha-)hagbala)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem