mary

(hebrajski, mita; jid. mite) – długie drewniane nosze, z drążkami które mogło nieść co najmniej sześciu ludzi. W domu układano na nich zawinięte w całun lub w prześcieradło ciało zmarłego, wsuwając pod nie deskę. Nieboszczykowi pod głowę wsuwano poduszkę, przykrywano go czarną kapą, na której często wyhaftowany był hebrajski napis Cedaka tacel mi-mawet. Członkowie bractwa pogrzebowego i przyjaciele wynosili zmarłego na m., trzymając je na ramionach, trzykrotnie okrążali dom i podążali na cmentarz. W XIX w. m. w drodze tej zastąpiono karawanem. Używano ich jeszcze tylko na cmentarzu do niesienia spowitych w całun zwłok, z domu przedpogrzebowego (po taharze) do wykopanego już grobu. Tam zmarłego przenoszono do wcześniej przygotowanej, stojącej przy grobie trumny.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem