maot chit(t)im

(hebrajski, dosłownie: pszeniczne pieniądze; właściwie fundusz przeznaczony na zakup ziarna) – doroczna zbiórka na biednych, organizowana w celu wspomożenia ich w godnym urządzeniu obchodów święta Pesach, a zwłaszcza umożliwienia zakupu macy i wina (por. też macówka). Praktyka niesienia tego typu pomocy współwyznawcom notowana jest już w Talmudzie, gdzie nosi miano kimcha de-pischa (hebrajski, mąka pesachowa). W Talmudzie Jerozolimskim (traktat Bawa Batra 1,6) odnajdujemy zapis, obligujący każdego, kto zamieszkuje w gminie przez 12 miesięcy, do dokonywania wpłat na ów fundusz, oraz nadający prawo do korzystania zeń w miarę potrzeb. Rozwinięcie tego prawa zawiera glosa M. Isserlesa do Orach chajim (429,1). W średniowieczu świadczenie na m.ch. miało już charakter obowiązkowy dla wszystkich Żydów, przyjmując formę podatku gminnego. Obyczaj wpłacania pieniędzy lub dostarczania produktów spożywczych, przeznaczonych na m.ch. dla biednych, funkcjonuje do dziś oraz jest powiązany z ważną micwą. W Europie Wschodniej – w tym na ziemiach polskich, zwłaszcza w małych gminach – upowszechnił się zwyczaj, że na kilka tygodni przed świętem Pesach, rabin w asyście kilku członków zarządu gminy zaczynał obchód wszystkich domów żydowskich, w celu zebrania pieniędzy na maot chit(t)im.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand