maamadot; maamadot

(l.mn., od hebrajskiego, maamad = miejsce, oparcie, stanowisko, pozycja, stan, klasa społeczna) – określenie nadawane w Talmudzie Jerozolimskim grupom, reprezentującym ludzi świeckich podczas codziennych ofiar, składanych w Świątyni Jerozolimskiej. Istniały 24 okręgi, z których wybierano grupy osób, mających pełnić tę służbę w Jerozolimie, zaś pozostali uczestniczyli w obrządku świątynnym, poprzez specjalne obrzędy w miejscach stałego zamieszkania. Co tydzień zmieniały się kolejne m., co odpowiadało organizacji służby w Świątyni grup kohenów i lewitów. Nastręcza to pewną trudność w ustaleniu, od kiedy funkcjonowała instytucja m. Przetrwała ona zburzenie Świątyni, a jej tradycja przechowała się w synagogalnym rytuale. Dla upamiętnienia czasów, gdy w Świątyni składano ofiary, ukształtował się zwyczaj odmawiania na zakończenie modłów porannych – zawsze indywidualnie, nigdy poprzez publiczną recytację – maamadot, tj. specjalnego rytuału modlitewnego. W 1050 Elijahu ha-Zak(k)en (Eliasz Starszy) nadał mu ostateczny kształt, układając go z czytań biblijnych, dotyczących składanych w Świątyni ofiar, z Psalmów i z czytań z Proroków. Za tym pośrednictwem, termin m. przeszedł także na zbiory wypisów z Biblii, przeznaczonych do codziennej lektury dla pobożnych Żydów (por. Biblia Hebrajska).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand