literatura rabiniczna

w szerszym znaczeniu pojęcie stosowane w nauce nowożytnej na określenie piśmiennictwa, związanego z halachą, bazującego na Torze Ustnej. Obejmuje ona przede wszystkim dzieła, odnoszące się do praktycznego stosowania halachy, stanowiące „przewodnik” codziennego życia i wszystkich powiązanych z tym kwestii (np. astronomicznych, omawianych w kontekście kalendarza religijnego; por. kalendarz żydowski). W tym sensie l.r. nie jest zbiorem ksiąg, pisanych przez rabinów, ale zbiorem dzieł, poświęconych zagadnieniom przynależnym do sfery ich nauczania judaizmu. Mieszczą się więc w niej: komentarze do Talmudu (por.: nowele talmudyczne; Tosefta); responsy; kodeksy halachiczne i komentarze do nich; minhagim; monografie halachiczne; reguły postępowania oraz zasady etyczne i inne Początkowo l.r. wiązano z działalnością gaona Saadii ben Josefa (IX/X wiek), jako pisarza tworzącego księgi we współczesnym rozumieniu tego słowa. Zasadniczo jej dzieje dzielone są na trzy okresy: gaonów, autorytetów wcześniejszych, zwanych w języku hebrajskim Riszonim (Pierwszymi) i autorytetów późniejszych, zwanych w języku hebrajskim Acharonim (Ostatnimi). W węższym rozumieniu, termin l.r. używany jest w odniesieniu do dzieł rabanitów, które skierowane były przeciwko karaitom – w tym wypadku także tych, które nie odnosiły się do zagadnień halachicznych. (Por. też Miszne Tora)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand