literatura midraszowa

niezwykle istotna część literatury rabinicznej (por. też midrasz), której datacja jest ustalana drogą skomplikowanych zabiegów, między innymi porównawczych. Jej zasadniczą cechą jest egzegeza i wydobywanie ukrytych treści z tekstu biblijnego. Początki l.m. prawdopodobnie sięgają okresu soferim. Powstawanie l.m. w formie pisanej w okresie od około 400 do 1200 n.e., było jednym z najważniejszych przejawów twórczości literackiej Żydów. Później – do około 1550 – powstawały antologie midraszy. W XIX wieku podjęto trud ich edycji naukowej, w którym to dziele czołowe miejsce zajmuje S. -> Buber. Periodyzacja l.m. obejmuje kilka okresów: wczesny, klasycznych midraszy amoraickich (400-640; amoraici); średni (640-1000); późny (1000-1200); oraz okres antologii (1200-1550; Jalkut). Ze względów formalnych l.m. dzielona jest na midrasze egzegetyczne, homiletyczne i antologie; zaś ze względu na zawartość treściową – na midrasze hag(g)ady i halachy. Stanowi ona kopalnię maksym, etycznych nauk, kazań, anegdot, opowieści i elementów związanych z folklorem, które zostały włączone do komentarzy do ksiąg biblijnych. Ten bogaty materiał stanowił nie tylko żywe źródło inspiracji dla kaznodziejów żydowskich i ludzi studiujących Torę, ale także wywarł wpływ na chrześcijaństwo i islam.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand