lewici

(hebrajski, jidysz, lewiim, l.mn. od lewi) – według tradycji biblijnej, potomkowie Lewiego, wybrani przez Pana do sprawowania zaszczytnego obowiązku opiekowania się Przybytkiem (Lb 3,5-13,40-51), a później Świątynią Jerozolimską. Służbę swoją mogli sprawować tylko przez 25 lat, to jest od 25 do 50 roku życia (Lb 8,24-26). Na początku – według spisu sporządzonego przez Mojżesza, Aarona i książąt izraelskich, na polecenie Pana – było ich 8 580 (Lb 4,47-48). Stanowili symboliczną ofiarę z wszystkich pierworodnych ludu Izraela. Zgodnie z postanowieniem Bożym (Lb 35,1-8), nie otrzymali własnych ziem, lecz żyli w 48 miastach (por. lewickie miasta), z których 6 było miejscami azylu dla przestępców; utrzymywali się z dziesięcin i darów, składanych im przez lud (por. T(e)rumot). Wraz z potomkami arcykapłana Aarona, stanowili służbę świątynną, troszczyli się także o składane ofiary i ich czystość rytualną oraz czuwali nad skarbcem świątynnym. Część z nich sprawowała funkcje pisarzy (spośród l. wywodzili się pierwsi soferim), sędziów, odźwiernych i muzyków, grających na chwałę Panu. W czasach nowożyt. zachowali swój status jedynie w szczątkowej postaci; w synagodze przed Błogosławieństwem kapłańskim obmywali kapłanom ręce i byli wywoływani po nich do  czytania Tory.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem