lew

(hebrajski, ari; jidysz, lejb) – motyw zdobniczy najczęściej używany w kultowej sztuce żydowskiej; symbol pokolenia Judy (Rdz 49,8-9), z którego pochodził król Dawid i – zgodnie z wiarą żydowską – będzie pochodzić Mesjasz, a więc także symbol królestwa Dawidowego i oczekiwań mesjańskich narodu wybranego oraz miesiąca aw. W tym kontekście należy interpretować jego obecność na nagrobkach żydowskich, gdzie często wizerunek l. wpisany jest w dom czy też scenę z jednorożcem, spotykaną nie tylko na cmentarzach, ale również w polichromiach synagog i na przedmiotach kultowych. L. najczęściej występuje w układach antytetycznych, podtrzymując koronę Tory, flankując menorę oraz Tablice Dziesięciorga Przykazań (por. parochet). W tym wypadku jest on strażnikiem Prawa, daleką reminiscencją złotych cherubów, strzegących Tablic Dekalogu, przechowywanych w Arce Przymierza. L., wraz z orłem, lampartem i jeleniem, któremu to przedstawieniu towarzyszy cytat z traktatu Pirke(j) Awot (5,23), symbolizuje siłę, jedną z cech, jaką powinien posiadać człowiek sprawiedliwy, chcący wypełniać wolę Bożą. Arie, Jehuda, Lejb – to zarazem popularne imiona męskie i niekiedy wyobrażenie l. na płycie nagrobnej może symbolizować imię zmarłego (por. symbolika nagrobków).

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand