lejl szim(m)urim

Lejl szim(m)urim (hebr., noc czuwania) – 1. określenie odnoszące się w Izraelu do pierwszej nocy (poza Erec Israel – do dwóch pierwszych nocy) święta Pesach, wywodzące się od biblijnego opisu nocy wyjścia Żydów z Egiptu (Wj 12,42). Pojęcie szimurim było interpretowane jako „pozostawanie pod ochroną”, a więc – zgodnie z tradycją – podczas l.sz. cały lud Izraela miał znajdować się pod Bożą ochroną. W związku z tym, obyczajowi pozostawiania otwartych drzwi wejściowych podczas sederu nadawano znaczenie symbolicznego znaku, iż zebrani nie mają powodów do lęku. Nie odmawia się wówczas modlitw nocnych, poza pierwszą częścią Szma. Według innych interpretacji, l.sz. wywodzi się od beduińskiego określenia samarum (dotyczącego spędzania całej nocy na opowiadaniu), co wiąże się z czuwaniem w noc sederową i snuciem w tym czasie opowieści o wyjściu Żydów z Egiptu. 2. L.sz. to także tytuł kilku modlitw (wierszy), przypisywanych Meirowi ben Izaakowi z Wormacji (XI wieku): a) L.sz. ad(d)irrecytowana w ramach maariw, podczas drugiej nocy święta Pesach, opisująca wypadki i cuda, które spotkały lud Izraela; b) L.sz. or Israelrecytowana w połączeniu z L.sz. adir; c) L.sz. ot ajl haca (czasem mylnie przypisywana Rasziemu) – recytowana w ramach arawit, podczas pierwszej nocy święta Pesach, poświęcona wspomnieniu nocy, gdy Izraelici opuszczali Egipt.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem