krwi puszczanie

zabieg medyczny polegający na kontrolowanym otwarciu naczynia krwionośnego bądź „przystawieniu” pijawek; nie wspominany w Biblii, choć bardzo popularny na starożytnym Bliskim Wschodzie. Już jednak w okresie powstawania Talmudu w stanie krwi upatrywano główną przyczynę chorób, a co za tym idzie, zabiegowi k.p. poświęcono wiele wzmianek w traktatach talmudycznych, w których m.in. pojawia się kilkakrotnie pouczenie, iż człowiek uczony powinien starać się przebywać w miejscach, gdzie łatwo może skorzystać z pomocy specjalisty w tej dziedzinie. Dodatkowe zalecenia obejmują np. szczegółowe wyliczenie warunków i sposobów przeprowadzenia operacji oraz rekonwalescencji. Liczne ograniczenia w wyborze terminu k.p. wynikały z przekonań związanych z astrologią i demonologią (por. demony). Zabiegu można było dokonywać tylko w niedzielę, środę i w piątek. Za szczególnie niebezpieczne uważano poniedziałek, czwartek oraz środę przypadającą w czwartym, czternastym i dwudziestym czwartym dniu miesiąca. Chorego osłabiać miał zabieg wykonywany pierwszego i drugiego dnia miesiąca, a podjęty w trzecim dniu miesiąca był dlań wręcz niebezpieczny (por. kalendarz żydowski). Najlepszym miesiącem do dokonywania zabiegów miał być tam(m)uz; najgorszym tewet; zaś w tiszri i nisan zabieg miał nie przynosić ani pożytku ani szkody. Zalecano, by poddawać się zabiegowi w dni pogodne. Przed i po nim nakazane było odmówienie krótkiej modlitwy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem