koszerne

podatek od rytualnego uboju bydła i drobiu, wprowadzony w Księstwie Warszawskim 1 VI 1809 (w Galicji w 1784), pobierany od Żydów na rzecz skarbu państwa. Jego wysokość uzależniona była od stopnia zamożności rodziny. Oddawano go w dzierżawę drogą licytacji; uzyskiwane zeń dochody stanowiły znaczne sumy w budżecie państwa. W marcu 1848 od powinności uiszczania k. zostali zwolnieni żydowscy koloniści, utrzymujący się wyłącznie z pracy na roli oraz pracująca na roli czeladź i służba, a także żołnierze żydowscy, pozostający w służbie czynnej, ich rodziny oraz Żydzi wysłużeni w wojsku i inwalidzi wojenni. Od marca 1821, mimo późniejszego zakazu z 1834 i innych postanowień, w wielu miejscowościach podwyższono sumę pobieranego podatku, a kwoty z owej nadwyżki (dodatkowej opłaty) przeznaczano na potrzeby nowo utworzonych dozorów bóżniczych, tj. na utrzymanie szkół żydowskich, szpitali, synagog itp. W lipcu 1856 Rada Administracyjna postanowiła nałożyć ten podatek także na Żydów nie używających mięsa koszernego (por.: kaszer; prawa dotyczące żywności). Ostatecznie k. zostało zniesione z dn. 1 I 1863. Dodatkową opłatę (często nadal nazywaną „podatkiem koszernym”), przeznaczaną na potrzeby gmin żydowskich, pobierano później jeszcze przez wiele lat.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand