korporacje akademickie żydowskie

zaczęto tworzyć pod koniec XIX w. w Wiedniu, według wzorów korporacji niemieckich. Początkowo zadaniem ich, tak jak większości powstałych wcześniej organizacji studenckich, było udzielanie wzajemnej pomocy akademikom żydowskim. Później jednak, w związku z wynikłą sytuacją, k.a.ż. broniły też honoru i godności studentów przed atakami antysemitów (antysemityzm). Przed wybuchem I wojny światowej zorganizowano pierwsze w Polsce k.a.ż. we Lwowie i w Krakowie, a w okresie międzywojennym – w Warszawie, Wilnie i w Białymstoku. Wszystkie one miały charakter elitarny i posiadały opcję polityczną, w tym prawicową (rewizjonistyczną). Kształtowano w nich charaktery ich członków, w tym braterskich i przyjacielskich stosunków; wysoko ceniono honor i dyscyplinę; odbywano lekcje samoobrony i szermierki. Zadania k.a.ż. zmierzały do przygotowania przyszłych kadr dla biblijnej ojczyzny Żydów – Palestyny. Do kierownictwa k.a.ż. zaliczano: seniora, coseniora oraz fuksa majora. Podstawową grupę rzeczywistych członków stanowili „burszowie” (tj. pełnoprawni członkowie) i początkujący „fuksowie”. „Filistrami” byli ci, którzy po ukończeniu studiów pozostawali w organizacji, w charakterze zasłużonych korporantów. Wszyscy korporanci nosili charakterystyczne nakrycia głowy: niewielkie kolorowe czapeczki z małym daszkiem, tzw. dekle. Okresowo spotykali się na „komersach”, na których pito wino i śpiewano pieśni. Każda korporacja miała własny hymn, sztandar, tarczę i barwy, które w uroczyste święta korporanci nosili na kamizelkach, przewieszone przez ramię. Wyzwani korporanci musieli stanąć do pojedynku.

Autor hasła: Anatol Leszczyński

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem