komory gazowe

środek masowego uśmiercania ludzi za pomocą rozmaitych lotnych substancji toksycznych, stosowany przez Niemców podczas II wojny świat., początkowo wprowadzony fakultatywnie, obok masowych egzekucji wykonywanych przez Einsatzgruppen na zajętych terenach Związku Radzieckiego, jako metoda bardziej wydajna, mniej kłopotliwa, wymagająca niewielu wykonawców i przez to łatwiejsza do ukrycia. Od lata 1942 do końca wojny stacjonarnych k.g. używano przede wszystkim w ramach realizacji tzw. „ostatecznego rozwiązania” kwestii żydowskiej, jako środka masowego mordowania Żydów, najpierw w ośrodku zagłady w Chełmnie nad Nerem (grudzień 1941), następnie – w ramach Akcji Reinhard – w Bełżcu (luty 1942), Sobiborze (maj 1942), Treblince (lipiec 1942) oraz w Oświęcimiu II – BrzezinceMajdanku (wrzesień 1942). K.g. zainstalowano także i użyto w pięciu obozach koncentracyjnych: Mauthausen (schyłek 1941), Neuengamme (wrzesień 1942), Ravensbrück (styczeń 1945), Sachsenhausen (marzec 1943), Stutthof (czerwiec 1944). Jako środka trującego używano początkowo tlenku węgla, dwutlenku węgla, a później Cyklonu B. Początkowo jako k.g. używano specjalnie skonstruowanych ciężarówek, wykorzystując do zabijania gaz spalinowy.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem