klipot

(l.mn., hebr., skorupy) - w kabale siły nieczyste. Pojęcie wywodzi się stąd, że k. mają otaczać dobro, którym się żywią i które je utrzymuje, co porównywane było do kory drzewa lub łupiny orzecha. Wprowadzają one niepokój i odrywają od skupienia się na Bogu. Mogą zostać odpędzone tylko przy pomocy ruchów ciała. Opisy owych ruchów (np. w czasie modlitwy), niejednokrotnie posiłkujące się nawiązaniami do symboliki erotycznej, pojawiające się we wczesnych pismach chasydzkich (por. chasydyzm polski), gorszyły misnagdów. Także palenie tytoniu bądź cygar (również podczas przygotowania do modlitwy) w środowiskach chasydzkich było związane z dążeniem do „strząśnięcia” z siebie owych sił nieczystych. K. odgrywały też ważną rolę w kabalistycznym pojmowaniu rabinicznej doktryny „wygnania Szechiny”, które ma się zakończyć dopiero wówczas, gdy „święte iskry” (por. szwirat ha-kelim) zostaną z nich uwolnione. Dzieło to - według chasydów - było jednym z naczelnych zadań człowieka. Idee te miały - wedle wszelkiego prawdopodobieństwa - pojawić się w nauce Baal Szem Towa oraz związanego z nim kręgu protagonistów chasydyzmu, dzięki oddziaływaniu krypto-sabatajczyków (por. sabataizm).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand