klezmer

(od hebr. klej zemer = instrumenty muzyczne; przedmioty liturgiczne używane w Świątyni Jerozolimskiej) – żydowski grajek ludowy, muzykant. Żydowskie zespoły klezmerskie składały się ze znakomicie grających ludowych muzykantów, nie znających najczęściej nut. Wiodącą rolę odgrywał skrzypek, a w skład instrumentarium kapeli wchodziły zazwyczaj: kontrabas („basetla”), klarnet, trąbka, bębenek, czasami harmonia. K. grywali na weselach i podczas rozmaitych uroczystości; zapraszano ich także na polskie dwory, by przygrywali w czasie przyjęć. K. bywali także wędrowni handlarze żydowscy, arendarze. W XVIII i XIX w. klezmerstwo było traktowane jak rzemiosło i za takie uważane było przez fiskusa. Z rodów klezmerskich wywodziło się wielu znakomitych wirtuozów.

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem