kinot

(l.mn., od hebr. kina = elegia, pieśń żałobna, lamentacja, tren; jid. kine, l.mn. kines) – 1. zbiór poematów liturgicznych, czytanych w dzień żałoby i postu Tisza be-Aw. Wyrażają one ból i smutek, w związku z różnymi tragicznymi wydarzeniami w historii Żydów. Pisało je wielu poetów żydowskich, m.in.: Salomon ben Jehuda ibn Gabirol (XI w.), Jehuda ha-Lewi (XI/XII w.), Abraham ben Meir ibn Ezra (XII w.), Al Charizi (XII/XIII w.); 2. pieśni historyczne relacjonujące szczególnie ważne wydarzenia z życia społeczności żydowskiej (np.: prześladowania, procesy o mordy rytualne, pogromy, wypędzenia, wojny, pożary, zgony rabinów bądź szczególnie ważnych osób; pisane przede wszystkim w języku jidysz. (Zob. też: Lamentacje)

Autorzy hasła: Magdalena Bendowska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem