kid(d)uszin (kid(d)uszim)

(l.mn., hebr., poświęcenia, zaślubiny), zw. też niekiedy e(j)rusim – pierwsza część żydowskiej uroczystości ślubnej (ślub), od XII w. bezpośrednio poprzedzająca nis(s)uim. Sama w sobie nie pociąga konsekwencji zmiany statusu osoby wstępującej w związek, i dopiero łącznie z drugą, stanowi pełen akt zawarcia małżeństwa. Historycznie rzecz biorąc, były trzy rodzaje k.: a) kesef (hebr., pieniądz) – polegające na przekazaniu oblubienicy pieniędzy, w obecności dwóch świadków (posag); zastępuje go akt, złożony z wygłoszenia przez rabina Błogosławieństwa zaręczynowego, zw. Birkat ha-e(j)rusim; włożenie na palec wskazujący prawej ręki przyszłej żony pierścienia ślubnego, wraz z wygłoszeniem stosownej formuły – oświadczenia; b) sztar (hebr., dokument) – przekazanie oblubienicy w obecności świadków pisemnego oświadczenia; c) bi'a (hebr., wspólne pożycie) – po wygłoszeniu odpowiedniego oświadczenia, udawanie się młodych – w asyście świadków – do miejsca, gdzie małżeństwo miało zostać skonsumowane; sposób ten został potępiony przez większość uczonych w Piśmie, jako prowadzący do prostytuowania kobiety (jego pozostałością jest ceremonia nisuim). Tylko pierwszy z wymienionych sposobów realizacji k. jest nadal praktykowany. Wielu uczonych uważało, że używanie terminu ejrusim dla pierwszej części zaślubin jest nieodpowiednie, gdyż jest on związany z zaręczynami jako układem między stronami, gdy tymczasem ślub powoduje, iż niewiasta staje się zakazaną dla innych – poza mężem – mężczyzn, podobnie jak poświęcony dla Świątyni Jerozolimskiej przedmiot (hebr. hekdesz), wyłączony z używania w celach świeckich. Mianem k. określa się niekiedy także cały obrządek zaślubin. (Por.: Awadim; Luria Szlomo ben Jechiel; małżeństwo zakazane)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand