ketuba

(hebr., zapis; jid. ksube) – żydowski kontrakt ślubny, spisany w języku aramejskim, legalizujący małżeństwo i zawierający zobowiązania (głównie finansowe) męża wobec żony, na wypadek rozwodu, niemożności wypełniania powinności małżeńskich lub śmierci jednego z małżonków. Odczytywany był podczas ceremonii zaślubin (ślub) i podpisywany przez świadków. Zwyczaj sporządzania k. wprowadzono w życie w 80 p.n.e. K. zazwyczaj były bogato iluminowane, najczęściej przedstawiano na nich znaki zodiaku. (Zob. też Ketubot)

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem