karawan pogrzebowy

(jid. agole) – dopiero od niedawna związany jest z żydowskim obyczajem pogrzebowym (por. pogrzeb); przez wieki ciało zmarłego przykrywano czarnym suknem, wynoszono z domu, umieszczano na marach i niesiono na cmentarz. Rozwój miast, administracyjny nakaz zakładania cmentarzy daleko, poza ich granicami, zmusił Żydów do używania k.p. podczas ceremonii pogrzebowej, choć początkowo odnoszono się do tej innowacji z dużą niechęcią. Sposób użycia k.p. był sprawą licznych dyskusji w wielu gminach żydowskich; np. tradycjonaliści uważali, że siedzący na koźle woźnica nie może być odwrócony plecami do zmarłego, i nakazywali, aby – trzymając lejce – szedł obok k.p. W Warszawie pierwszy k.p. zakupiono w 1848, ale przez lata służył jedynie podczas pogrzebów zwolenników asymilacji, i dopiero w końcu XIX w. zaczęli go też używać Żydzi ortodoksyjni.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem