kahalnik

(od hebr. kahal) – w dawnej Rzeczypospolitej urzędnik gminy żydowskiej (kahału); radca kahalny lub członek komisji albo wydziału kahalnego (dobroczynności, targowego i czystości w mieście, szkolnego), m.in. rachmistrz (roe ha-cheszbon), sędzia (daj(j)an), szpitalny, zarządca synagogi (gabaj). Poza dwoma grupami osobowymi (starszym – seniorem [por. parnas]) i ławnikiem [por. towim]), k. stanowili trzecią grupę elity władzy gminnej. Przeważnie uczestniczyli w obradach zarządu gminy, często kierowali rozmaitymi komisjami i wydziałami, które administrowały gminą. Pomiędzy poszczególnymi grupami owej elity nie było większych różnic. Zdarzało się, że w kolejnych wyborach senior zostawał k., a k. seniorem. W późniejszych wiekach, mianem k. potocznie określano też ortodoksyjnych Żydów, przywiązanych do instytucji kahału.

Autor hasła: Anatol Leszczyński

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem