kaf

(hebr.); chaf (hebr.; jid. chof, chuf) – jedenasta litera alfabetu hebrajskiego; ma wartość liczbową równą 20. Czyta się ją na dwa sposoby: na początku wyrazu lub sylaby – jak spółgłoskę „k”, a po samogłosce, w środku sylaby – jak miękkopodniebienną, zwartą spółgłoskę bezdźwięczną (w języku pol. nie występuje), najbardziej zbliżoną do „ch”. W inskrypcjach protosynajskich wyobrażała dłoń (hebr. kaf). Litera ta ma dwie formy graficzne – podstawową, pisaną na początku i w środku wyrazu oraz końcową, pisaną na końcu wyrazu (jid. lange[r] chof).

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem