kadzidło

(hebr. k(e)toret; jid. wajrech) było składane Bogu w ofierze, samo lub jako dodatek do ofiar pokarmowych i chlebów pokładnych w Pierwszym Przybytku, a potem w Świątyni Jerozolimskiej. Zgodnie z przepisem biblijnym (Wj 30,34–38), k. musiało posiadać odpowiedni skład; było przeznaczone wyłącznie do spalania w Świątyni i tylko kapłani mogli dokonywać tego obrzędu. Z ustaniem kultu świątynnego zaprzestano również składania ofiar, w tym także kadzidlanych, a ich miejsce zajęła modlitwa. Daleką reminiscencją ofiar kadzidlanych jest wdychanie wonności (hebr. besamim), umieszczanych w balsaminkach w sobotni wieczór, przed ceremonią hawdali (por. szabat). (Zob. też Pitum ha-k(e)toret)

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand