kabała kręgu ij(j)un

szkoła kabalistyczna stworzona przez eklektyczną grupę mistyków, działających anonimowo, prawdopodobnie w Toledo lub w Prowansji w 1230-1260. Powstającym dziełom przypisywano autorstwo dawnych autorytetów, tan(n)aitów i gaonów. Jej nazwa pochodzi od głównego dzieła tej grupy Sefer ha-ijun (hebr., Księga kontemplacji). W kręgu ijun przeredagowywano teksty merkawy (maase merkawa) w duchu neoplatońskim; widoczne są wpływy Azriela z Gerony, Sefer Jecira, z jej wiarą w kreacyjną moc języka, a także neoplatońskiej metafizyki światła. Od Saadji Gaona przejęto ideę „pierwotnego eteru” (hebr. awir kadmon), jako źródła ruchu wewnątrzboskich mocy. Obok powszechnej w całej kabale kategorii sefir, występują w tej szkole pojęcia miar (hebr. mid(d)ot), sposobów działania Boga. Dużą rolę przypisywano woli Pana. Wysoki status przyznawano materii, nie uznając jej za źródło zła. Dzieła tej szkoły, będące świadectwem głębokich przeżyć mistycznych, wyrażone są językiem abstrakcyjnym, bliskim filozofii.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem