kabała gnostyczna

(hebr. kabala maamikim) – kabała o zabarwieniu silnie dualistycznym, zainteresowana tematem walki dobra i zła, postrzegająca ziemię i człowieka, jako teren walki i ścierania się tych sił. Głównymi przedstawicielami tego kierunku byli: Jakub ben Jakub ha-Kohen, jego brat, Izaak ben Jakub ha-Kohen z Sorii, Mojżesz z Burgos i Todros Abulafia. W dziełach tych kabalistów rozwija się problem emanacji lewej strony, emanacji zła, złych sefir. Stanowią one często oddzielny nurt strumienia emanacji lub też emanację drugiego rzędu, emanację „zasłon” okrywających świat prawdziwych sefir (por. pargod). Zadaniem człowieka jest wspomaganie sił dobra i umacnianie dobra w sobie. Czynienie dobra w porządku historycznym jest zadaniem narodu żydowskiego. Do ukrytego dobra w rzeczy, zasłoniętego „skorupami zła”, dotrzeć można poprzez badanie imienia owej rzeczy. Prawdziwe jej imię jest bowiem ścieżką wiodącą do jej prawdziwej duszy. Poznanie stanowi więc rodzaj odkupienia. Właśnie ze względu na owo samopoznanie, dla każdego człowieka konieczne jest odkrycie własnej drogi pobożności.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem