kabała gerońska

szkoła kabalistyczna powstała w XIII w. w Katalonii, głównie w Barcelonie i Geronie, stanowiąca odrębny ośrodek myśli kabalistycznej, pozostający pod wpływem Izaaka Ślepego, Sefer ha-Bahir i neoplatonizmu. Główni przedstawiciele tej szkoły to: Azriel z Gerony, Nachmanides, Ezra z Gerony i Jakub ben Szeszet. Pochodząca z tego kręgu Sefer ha-t(e)muna (hebr., Księga obrazu) wprowadza do kabały ideę cykli kosmicznych (por. szmit(t)ot). W księdze Maarechet Elohut (hebr., Struktura Boskości) pojawia się opis podwójnej emanacji: dobro i zło. W środowisku tym zwraca się uwagę na symetrię dwóch procesów: emanacji i powrotu do Boga. Dzieła boskie wytyczają drogę emanacji, dzieło ludzkie w porządku historycznym powinno przebiegać tymi samymi drogami, lecz w odwrotnym kierunku – ku Bogu. Historia Izraela jawi się jako konsekwencja i swoiste powtórzenie procesów kosmicznych, dokonujących się w świecie sefir.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand