kabała ekstatyczno-profetyczna

(hebr. kabala newuit) – nurt kabały, starający się przywrócić naturalny stan umysłu, otwarcie na sprawy najważniejsze, boskie, uwolnić umysł od przymusowych związków z materialnymi przedmiotami. Człowiek został bowiem odcięty od naturalnego nurtu emanacji, uwikłany w nieważne, pozorne związki, omamiony nieprawdziwym obliczem rzeczy. K.e.-p. opracowała liczne ćwiczenia medytacyjne, prowadzące do zerwania więzów zwykłego rozsądku. Wykorzystała w tym celu przede wszystkim naukę o kombinacji głosek, magiczno-lingwistyczne operacje na języku, wgląd w metafizykę imion (por. gematria; notarikon). Zagłębianie się w takie ćwiczenia powoduje nagły przeskok, przebicie się do świata czystych form duchowych, osiągnięcie stanu ekstazy i duchowej wolności. Stan zupełnego oderwania się od świata pozorów staje się stanem proroctwa. Treść proroctw może dotyczyć każdej dziedziny, w tym samym stopniu spraw osobistych, co eschatologii świata. Główni przedstawiciele tej szkoły to A. ben Samuel Abulafia (XIII w.) i Mojżesz z Burgos.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem