kabała chrześcijańska

Idee kabały stosunkowo wcześnie zaczęły trafiać do świata chrześcijańskiego; działo się to już pod koniec XIII w., za sprawą konwertytów, piszących pseudoepigraficzne teksty apologetyczne (Paul de Heredia, Awner z Burgos). W XV w. Pico della Mirandola zainicjował przekłady wielu tekstów kabalistycznych na język łaciński i spowodował zainteresowanie się nimi szerokiego kręgu ludzi renesansu. Pico sądził, że kabała daje klucz do prawdziwej teologii Trójcy Świętej i problemu wcielenia. Pod jego wpływem, hebraista Johannes Reuchlin podjął studia nad kabałą i opublikował dzieła na jej temat: De verbo mirifico (1494) i De arte cabalistica (1517). Reuchlin rozwijał w duchu chrześc. teorię Boskiego Imienia (Imiona Boga), za jego najdoskonalszą formę uważał Tetragram JHWH, uzupełniony o literę szin, oznaczającą logos JHWSzH, wokalizowany jako Jehoszua = Jezus (Jezus z Nazaretu). Nieco później Guillam Postel (1510-1581) przetłumaczył księgi Zohar oraz Jecira i wydał je w języku łacińskim, wcześniej nawet niż ukazały się drukiem w oryginale. W XVII w. Christian Knorr von Rosenroth opublikował kompendium Kabala denudata, udostępniając łac. Europie idee kabały luriańskiej. Od tego czasu wątki inspirowane kabałą stały się własnością powszechną mistyków europejskich, m.in. Jakuba Boehmego, Angelusa Silesiusa, Louisa Claud de Saint Martina; oddziaływały na historyków, filozofów i historiozofów; inspirowały nie tylko teologów, lecz i wielkich poetów. Tą drogą, poprzez inspirujący wpływ Józefa Oleszkiewicza, trafiły np. także do dzieł Adama Mickiewicza.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem