kabała chasydów nadreńskich

(Kalonimidów, w j. hebr. określanych też mianem chaside(j) aszkenaz) – osobna szkoła kabalistyczna (niekiedy nie zaliczana do kabały, lecz lokowana wyłącznie w nurcie pietysycznym), która narodziła się w południowych Niemczech między 1150 a 1250, by rozszerzyć się później na całe Niemcy i północną Francję. Twórcy tego nurtu byli skupieni wokół słynnej, przybyłej z Włoch rodziny Kalonimidów. Należał do niej twórca szkoły, Jehuda he-Chasid i jego uczeń, a zarazem syn – Eleazar ben Jehuda ben Kalonymos z Wormacji. Bóg chasydów nadreńskich – to Bóg wszechmocny, adresat ludzkich modlitw, którego wolę jesteśmy w stanie odczytać i której mamy obowiązek, bez reszty, się poddać, poprzez bezwzględne przestrzeganie Prawa, ascetyczne życie i bezustanne czynienie pokuty. Kabaliści tej szkoły kładą szczególny nacisk na immanencję Boga, jego obecność w świecie ludzkim. Bóg ukryty, nazwany imieniem „Stwórca” (hebr. Bore; Imiona Boga), pozostaje ukryty jedynie z punktu widzenia człowieka, w istocie objawia się nieustannie poprzez swój aspekt – Chwałę (hebr. Kawod) i poprzez cuda, stanowiące rodzaj nieustannego przypomnienia Jego obecności. Chasydzi nadreńscy rozwinęli specyficzną teologię modlitwy. Traktowali układ modlitewnika (sid(d)ur), jako święty i niezmienny, kanoniczny w takim niemal stopniu, jak Tora. Do tekstów modlitw stosowali techniki gematrii, notarikonu i t(e)mura; zmiana jednego słowa, albo przestawienie ich kolejności mogło – według nich – zagubić klucz do ich pozaliteralnego, najgłębszego znaczenia. (Zob. też Sefer Chasidim)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand