jod

(hebr.; jid. jud)dziesiąta litera alfabetu hebrajskiego, czytana jako spółgłoska „j” (w j. jid. także jako „y”), stosowana również do zapisywania samogłosek „i” oraz długiego „e”. Jest spółgłoską podniebienną; ma charakter półsamogłoskowy, tzn. może być samodzielną spółgłoską, albo częścią dyftongu. Najstarsze formy tej litery przedstawiają rękę (jad), lecz w trakcie rozwoju pisma bardzo zmieniła swój kształt. Jest pierwszą literą Tetragramu (niewymawialnego Imienia Boga) JHWH; ma wartość liczbową 10; symbolizuje niebo. Według obliczeń masoretów (masora i masoreci), jest ona najczęściej występującą literą w języku hebrajskim. W języku jidysz podwojone j. (cwej judn) czyta się jak „ej”, a podwojone j. z poziomą kreską pod spodem (pasech cwej judn) jak „aj”. (Zob. też Chochma)

Autorzy hasła: Małgorzata Barcikowska, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand