jecer (ha-)tow, jecer (ha-)ra

(hebr.; jid. jecer-tow, jecer-hore) – skłonność ku dobru, skłonność ku złu. Istnienie obu tych instynktów jest warunkiem wolnej woli człowieka, dlatego oba są konieczne, wyznaczają bowiem w człowieku bieguny przestrzeni moralnej. Według Talmudu, skłonność ku złu jest wrodzona, pojawia się na świecie już w chwili narodzin człowieka, zaś skłonność ku dobru ujawnia się dopiero, kiedy ma on 13 lat (por. bar micwa). W zdaniu z biblijnej Księgi Rodzaju (2,7) „wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka”, w wyrazie wa-j(j)icer (hebr., i ukształtował), litera jod jest podwojona; znaczy to, że Bóg kształtując (hebr. jacar) umieścił w człowieku dwa popędy (hebr. jecer), i że oba tkwią w samej naturze kształtowania. Dlatego też słowa „Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca [...]” (Pwt 6,5) komentuje się: „obydwoma popędami, dobrym i złym”.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem