il(l)uj

(hebr.; l.mn. il(l)ujim; jid. ile, l.mn. iluim) – miano nadawane genialnym, cudownym żydowskim dzieciom, które wyróżniały się rozległą wiedzą talmudyczną; jest też jednym z wielu honorowych tytułów, nadawanych wielkim uczonym (podobnie jak baki; chacham; gaon; charif; lamdan; matmid; talmid chacham). Postacie licznych i. zaludniały literaturę ludową. Wielu wybitnych talmudystów cieszyło się w młodości mianem i., najczęściej – podobnie jak cadycy (por. I.M. Alter, zw. Polskim Ilujem) czy wybitni rabini – powiązanym z nazwą miejscowości, w której odbywali studia (np. Iluj z Baksztów; Iluj z Krynek). O ich randze decydował jednak rozgłos, zdobyty dzięki wiedzy, a nie renoma, czy wielkość danego ośrodka. W społeczności tradycyjnej osiągnięcie sławy i. gwarantowało także ożenek z posażną panną.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand