hitlahawut

(hebr., płomienny entuzjazm, od lahaw = płomień; jid. hislajwes) – stan ducha uważany przez zwolenników chasydyzmu za jedynie odpowiedni przy oddawaniu czci Stwórcy; jedno z kluczowych pojęć dla nauki chasydzkiej, używane głównie w odniesieniu modlitewnego entuzjazmu. Uznawano go za psychologiczny warunek, konieczny dla prawdziwej modlitwy, a więc także skierowania w sposób czysty i prosty myśli ku Bogu; w dalszej zaś perspektywie – osiągnięcia bit(t)ul ha-jesz oraz d(e)wekut. Opowiadano o cadyku litewskim, A. Weinbergu ze Słonimia, że modlił się cicho, bez najmniejszego ruchu, lecz mimo to jego oblicze płonęło tak, iż patrzących nań przenikał h. Podobnych opowieści o wielkich cadykach jest wiele.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem