he(j)chalot

(hebr., pałace niebieskie) – grupa tekstów dotyczących zagadnień maase merkawa albo maase be-reszit, związana z mistycznym nurtem judaizmu okresu talmudycznego. Najstarsze z nich zostały napisane w III–IV w. Nazwa tego gatunku literatury pochodzi od tytułów podstawowych dzieł z nim związanych: Hejchalot Zutarti (hebr., Małe Pałace), Hejchalot Rabati (hebr., Wielkie Pałace), Sefer Hejchalot (hebr., Księga Pałaców Niebieskich – Księga Henocha). Tematem jest najczęściej mistyczna podróż wielkich tan(n)aitów (np. Rabiego Akiwy, Iszmaela ben Eliszy) przez siedem niebiańskich pałaców, niebezpieczeństwa i trudności związane z ich wędrówką, praktyki magiczne, pozwalające pozyskać przychylność aniołów w poszczególnych niebiosach, spotkanie z Metatronem, oraz uczestnictwo w anielskiej liturgii. U kresu podróży czeka mistyka wizja Tronu Chwały (hebr. Kise ha-Kawod). Inne dzieła tego kręgu to: Reujot Jechezkel (hebr., Wizje Ezechiela), Sefer ha-razim (hebr., Księga tajemnic), Szi’ur koma, zbiór hymnów maase merkawa. Teksty te są świadectwem istnienia w tym czasie zorganizowanych grup mistyków. Mają niekiedy charakter ezoterycznych instrukcji, opisujących sposoby prowadzące do osiągnięcia ekstatycznych wizji, poprzez cykl przygotowań ascetycznych w postaci kąpieli rytualnych (czystość rytualna; mykwa), modlitw oraz postów. (Zob. też Sefer ha-Zohar)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem