he

(hebr.; jid. hej) – piąta litera alfabetu hebrajskiego; jej wartość liczbowa wynosi 5; wymawiana jako krtaniowa spółgłoska zwarto-wybuchowa, bezdźwięczna, najbardziej zbliżona do polskiego „h”. Jeśli występuje na końcu wyrazu, wówczas najczęściej nie wymawia się jej. W inskrypcjach protosynajskich przedstawiała modlącego się człowieka, z uniesionymi ku niebu rękoma. Jest używana jako skrót Imienia Bożego (od hebr. Ha-Szem = [To] Imię; Imiona Boga). Bardzo często występuje na amuletach w kształcie dłoni (por. hamsa). To z niej powstać miała Ziemia i cały świat doczesny. Stanowi połowę dziesięciu (tj. jod); podobnie jak ona, świat doczesny jest niedoskonały, stanowi część kosmosu, i dopiero w połączeniu z drugą jego połową tworzą pełnię. Według rabiego Jochanana ben Zak(k)aja (I w.), jej kształt sugeruje, że dołem otwarta jest jak brama złego, ale u góry znajduje się wąski przesmyk, pozwalający sprawiedliwym przejść ku dobru, wolności i wiekuistej radości. (Zob. też Bina)

Autorzy hasła: Małgorzata Barcikowska, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem