hawdalowe świece

świece używane do ceremonii hawdali. Prawdopodobnie pierwotnie używano dwóch prostych świec, lecz ostatecznie mają one co najmniej dwa knoty, bowiem błogosławieństwo wypowiadane przy ich zapalaniu mówi o Stwórcy „świateł ognia” (Błogosławieństwo świec). Często przyjmują formę splecionego warkocza bądź kilku łączących się górą świec, ustawianych w specjalnym świeczniku; czasem ich poszczególne części są kolorowe. Wygłoszenie błogosławieństwa nad h.ś. oznacza także koniec okresu, w którym ich zapalanie było zakazane. Zapalenie ich było uznawane za pierwszą pracę zaczynającego się tygodnia. Czynność tę wiązano z przekazem midraszu, wedle którego Adam przed pierwszym szabatem po raz pierwszy zobaczył zachodzące słońce i przeraził się, lecz Bóg obdarzył go wiadomością, dzięki której skrzesał ogień przy pomocy dwóch kamieni, a następnie nad ogniem wygłosił błogosławieństwo chwalące Stwórcę światła. Z obrządkiem tym wiązały się różne obyczaje, jak spoglądanie na płonące h.ś. poprzez rąbek paznokcia bądź obserwowanie prześwietlających go rozbłysków, co symbolizowało zarówno oddzielenie światła od mroku, jak też było wróżbą powodzenia, odczytywaną z jaśniejszych i ciemniejszych linii, które można było wówczas dostrzec. Do gaszenia h.ś. często używano kiduszowego wina (kid(d)usz).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand