halacha synajska

(hebr. halacha le-Mosze mi-Sinaj = halacha dana Mojżeszowi na Synaju) – funkcjonujące w nauce talmudycznej określenie grupy przepisów religijnych i obrzędowych, których powstanie tradycja wiąże z osobą Mojżesza, które jednak – z niewiadomych względów – nie zostały zapisane w tekście BH. Sam Mojżesz miał je otrzymać od Stwórcy na górze Synaj, a następnie przekazać bezpośrednio, w formie ustnej, Jozuemu, ten – swym następcom, i tak nieprzerwanie, aż do czasu ich zapisania. W większości h.s. stanowi rozwinięcie i uzupełnienie Prawa Mojżeszowego (np. znajduje się tam grupa przepisów, szczegółowo regulująca przygotowanie filakterii). Autorytet tych norm polega na ich bezpośrednim pochodzeniu od Stwórcy. Majmonides za h.s. uznał normy, nie budzące nigdy żadnych wątpliwości ani różnic zdań, których nie można wysnuć bezpośrednio z tekstu biblijnego ani uzasadnić względami logiczno-praktycznymi. Do tej grupy próbowano zaliczać anonimowe opinie, zawarte w Talmudzie, wyróżniające się wspólną formą (np. Majmonides uważał, iż należą do niej te, które zaczynają się od słów: „zaprawdę mówili”, zaś Raszi – że od słów: „nas nauczali”). W istocie w skład h.s. włączono wiele norm pochodzących z okresu pobiblijnego. N. Krochmal twierdził, że po zdobyciu Jerozolimy przez Tytusa, w akademiach talmudycznych palestyńskich uczeni, dążący do zachowania tradycji, cytowali ją z pamięci, a autorytet anonimowych orzeczeń, nie posiadających innego uzasadnienia, umacniali odwołaniem się do halachy synajskiej.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem