gwiazdy

(hebr. kochawim; jid. sztern). Prawo Mojżeszowe, w obawie przed bałwochwalstwem, zakazywało oddawania czci ciałom niebieskim (Pwt 4,19; 17,3). W Biblii więc i w modlitwach, przywołując obraz nieba, wielbiono Boga, jego Stwórcę. W licznych metaforach biblijnych g. niebieskie są symbolem płodności: „[...] będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie [...]” (Rdz 22,17); „I synów ich rozmnożyłeś jak gwiazdy na niebie [...]” (Ne 9,23). Dlatego też g. ozdabiano baldachimy ślubne, albowiem micwa prokreacji była jedną z najważniejszych micw. W BH na określenie g. używa się słowa kochawim; tylko raz (w 2 Krl 23,5) pojawia się słowo maz(z)alot, oznaczające gwiazdozbiory, znaki zodiaku. Pozostałością licznych wierzeń związanych z astrologią jest w folklorze żydowskim powiedzenie Mazł tow (jid.; hebr. Mazal tow = Na szczęście, dosł.: Szczęśliwej gwiazdy [Niech twój znak (gwiazda) będzie dobry]). Motyw ośmioramiennej g. pojawia się na talerzach purimowych i pesachowych (sederowe naczynia). W jej środku przedstawiano trzy ryby lub trzy zające, czasami baranka (baran). Prawdopodobnie w tym kontekście g. była symbolem czasów mesjańskich (Iz 30,26). (Zob. też Gwiazda Dawida)

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand