getto pracy

zjawisko w życiu gospodarczym, ze szczególną ostrością występujące w Polsce w okresie międzywojennym, polegające na tym, że w praktyce Żydzi mieli możliwości uzyskania zatrudnienia w małych przedsiębiorstwach, głównie o charakterze rzemieślniczym, w których właścicielami i pracownikami byli wyłącznie Żydzi. Bezwzględny zakaz religijny podejmowania pracy w soboty, połączony z przymusem odpoczynku niedzielnego i innym niż chrześcijański kalendarzem świąt (por. kalendarz żydowski; święta), powodowały, że Żydów nie zatrudniano w większych zakładach przemysłowych. Także same załogi potrafiły prowadzić nie przebierającą nieraz w środkach walkę przeciw przyjmowaniu „obcych”, a o angażu decydowało często polecenie przez kogoś, związanego już z danym zakładem. Nakładały się na to ograniczenia w przyjmowaniu Żydów do pracy w sektorze publicznym (państwowym i samorządowym). Żydowskie związki zawodowe próbowały walczyć ze zjawiskiem g.p.; m.in. III Kongres Klasowych Związków Zawodowych w 1925 wydał rezolucję, w której domagał się poszanowania konstytucyjnego równego prawa do pracy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem