geniza

(hebr., skład; od aram. rdzenia gnz = ukrywać, być kosztownym; jid. genize) – pomieszczenie przy synagodze (często poddasze lub piwnica), w którym – chroniąc przed profanacją – przechowywano święte pisma, zw. Szmot (hebr., Słowa), tj. zużyte teksty liturgiczne, święte księgi, oraz filakteriamezuzy; zgodnie z tradycją, nie wolno było ich wyrzucić, lecz tylko pozbyć się w pełen szacunku sposób. Przedmioty te gromadzono w g. do czasu uroczystego pochówku w ziemi. Do najsławniejszych należy tzw. g. kairska (w Fostat), gdzie w 1896–1897 dokonano wielkiej wagi odkryć, odnajdując ok. 140 tys. cennych, starych manuskryptów (w tym oryginalne fragmenty tekstu biblijnej Księgi Mądrości; zob. też Damasceński Dokument).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem