gehenna (Gehenna)

(hebr. Ge(j)hin(n)om; jid. Genem, Gehenem) – biblijne określenie (Ge(j) ben-Hinnom), interpretowane jako „Dolina syna Hinnoma” (Jr 32,35); dolina na południe od Jerozolimy, gdzie w czasach monarchii (X w. p.n.e.) składano Molochowi dzieci w ofierze całopalnej; termin używany metaforycznie na określenie wielkiego cierpienia, męczarni. W literaturze pobiblijnej – nazwa piekła, jako miejsca kary dla grzeszników. Zgodnie z wiarą żydowską, większość z nich spędza tam najwyżej 12 miesięcy, podczas których oczyszcza się z grzechów; synowie mają obowiązek przez 11 miesięcy odmawiać Kadysz za zmarłych rodziców, aby im w tym dopomóc (modlitwy za zmarłych). Początkowo Kadysz odmawiano przez cały rok, ale M. Isserles skrócił ten okres do 11 miesięcy, aby nie sugerować, że zmarli byli tak bardzo niegodziwi, iż muszą przebywać w g. całe 12 miesięcy. Zgodnie z ludową tradycją, w szabat i święta nawet najwięksi grzesznicy mogą zaznać odpoczynku od swych cierpień w gehennie. W niektórych gminach przeciągano szabatowy posiłek, aby nieco wydłużyć im ów czas wytchnienia (por. szalosz seudot).

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem