ezawowe szaty

według tradycji żydowskiej, Adam i Ewa byli ubrani w raju w „szaty światła”, które – po popełnionym grzechu – zostały im odebrane. Na ich miejsce otrzymali od Boga „szaty skórzane”, przeznaczone już nie dla ducha, jak pierwsze, lecz dla ciała. Miały one jednak tę cudowną właściwość, że wszystkie zwierzęta świata podchodziły z własnej woli do tego, który je nosił, i korzyły się przed nim. Szaty te przeszły później kolejno na Henocha, Matuzalema, Noego, Chama, Kusza i wreszcie Nimroda, „najsławniejszego na ziemi myśliwego” (Rdz 10,8). To dzięki nim Nimrod mógł panować nad zwierzętami i ludźmi. Podczas jednego z polowań, gdy odłączył się od swego orszaku, został napadnięty znienacka przez Ezawa, który zabił go i ograbił z owych cudownych szat, dzięki czemu sam stał się sławnym myśliwym. Ale najbardziej godnym ich noszenia był nie Ezaw, lecz jego młodszy brat Jakub, który – jak napisano w księdze Zohar (II,57a), był „piękny jak Adam”. Dlatego Izaak, błogosławiąc Jakuba, miał mu powiedzieć: „stałeś się godzien tych drogocennych szat” (Zohar I,224b). A ponieważ biblijna opowieść dotyczy czasów przyszłych, gdy przyjdzie czas zbawienia, Prorok Eliasz odbierze szaty Ezawowi i da Mesjaszowi (Drugiemu Jakubowi). Motyw e.sz. był bardzo popularny wśród frankistów i często przewija się w wykładach J. Franka.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand