eksterminacja bezpośrednia

termin stosowany w literaturze naukowej na określenie etapu hitlerowskiej polityki wobec Żydów (Holokaust) w III Rzeszy oraz na terenach państw okupowanych i zależnych (w późniejszym okr. wobec Żydów w całej Europie; konferencja Am Grossen Wannsee), następującego po eksterminacji pośredniej. Celem e.b. była zagłada wszystkich Żydów („ostateczne rozwiązanie” kwestii żydowskiej). Operację koordynował Referat Żydowski Gestapo; na miejsce akcji wybrano okupowaną Polskę (Akcja Reinhard). Za etap będący wstępem do e.b. uważa się masowe egzekucje, dokonywane na Żydach przez Einsatzgruppen des Sicherheitsdienstes und der Sicherheitspolizei na terenach zajętych przez Rzeszę po agresji na Związek radziecki; za etap początkowy – kolejno: uruchomienie pierwszego ośrodka zagładyChełmnie, rozpoczęcie realizacji Akcji Reinhard i podporządkowanie spraw żydowskich SS i policji. Realizacja e.b. trwała do końca istnienia III Rzeszy w formie akcji likwidacyjnych kolejnych gett w Europie Środk.-Wschodniej (por. getta w okresie Holokaustu) i skupisk żydowskich w kontrolowanych przez Rzeszę częściach kontynentu, których mieszkańców przewożono do ośrodków zagłady, zlokalizowanych na terenie okupowanej Polski. Zarówno ruch oporu w krajach okupowanych (Żegota), jak i rządy państw wolnych (por. bermudzka konferencja) odniosły się do zagłady Żydów z daleko idącą obojętnością. Przeprowadzenie e.b. w większości krajów nie byłoby możliwe bez aktywnego udziału kolaborujących z okupantem organów.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem