Edomici

(hebr. Edomim, od adom = czerwony); później Idumejczycy – politeistyczne plemię semickie zamieszkujące od przełomu XIV i XII w. p.n.e. tereny na południe od Morza Martwego, po obu stronach wielkiego rowu tektonicznego Wadi Araba (w Biblii nazywanego krainą Seir), gdzie występował czerwony piaskowiec nubijski. Według tradycji biblijnej, E., odwieczni wrogowie Izraela byli potomkami Ezawa; do Palestyny przybyli wcześniej niż Izraelici, wcześniej też mieli rozwinięty własny system państwowy i monarchię. Pierwsze konflikty zbrojne Izraelitów z E. miały miejsce za czasów panowania królów Saula i Dawida (który po zdobyciu ich terytoriów okrutnie obszedł się z nimi). Odzyskali niezawisłość dopiero po podziale Izraela na Królestwo Północne i Południowe (Juda). Od końca IX w. p.n.e. E. znajdowali się w sferze wpływów państwa asyryjskiego, a po jego upadku – babilońskiego. Po zdobyciu i zburzeniu Jerozolimy przez Nabuchodonozora (587/586 p.n.e.) E. wzięli udział w grabieży miasta. Z czasem, coraz bardziej posuwając się w kierunku płn.-zach., stali się zagrożeniem dla Państwa Północnego. Mieli własną, bogatą literaturę o charakterze moralizatorskim. Po okresie niewoli babilońskiej w literaturze żydowskiej określano ich mianem Idumejczyków. Po upadku powstania Bar Kochby (135 n.e.) żydowscy egzegeci utożsamiali Edom (jid. Edem) z Rzymem. (Zob. też galut)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand