ebionici

(od hebr. eWjonim = biedni, ubodzy) – sekta judeochrześcijańska (judeochrześcijanie). Początkowo nazwa ta odnosiła się do chrześcijan jerozolimskich, praktykujących ubóstwo, potem określano tak wszystkich chrześcijan w Palestynie i Syrii. E. wystąpili z Kościoła, ze względu na potępienie przez Sobór Jerozolimski dążeń do narzucenia Prawa Mojżeszowego chrześcijanom pochodzenia pogańskiego, oraz spory o następstwo na stanowisku biskupa, po Jakubie Młodszym. Po wojnie Żydów z Rzymianami (66–70 n.e.) ulegli judaizującemu wpływowi esseńczyków. E. działali w II–IV w., choć – być może – przetrwali nawet do czasu inwazji Arabów w VII w. Chrystus był dla nich człowiekiem usynowionym przez Boga w chwili chrztu w Jordanie, równym Mojżeszowi (por. Jezus z Nazaretu). Przestrzegali przepisów żydowskiego prawa; świętowali w szabat i w niedzielę; odrzucali ofiarę Mszy Świętej oraz dziewicze zrodzenie Jezusa przez Marię. Pawła uważali za odstępcę i wroga Prawa Mojżeszowego. W IV w. dzielili się na dwa ugrupowania – związane z wpływami esseńczyków i faryzeuszy. Do ich poglądów chrystologicznych nawiązywali niektórzy przedstawiciele reformacji w XVI w., w tym bracia polscy (unitarianie).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem