dybuk

(hebr.; jid. dybek [dibek]) – zjawisko zawładnięcia ciałem żywej osoby przez złego ducha. Zgodnie z żydowskimi wierzeniami, wejścia w obce ciało dokonują na ogół dusze, które – z powodu ogromu popełnionych grzechów – próbują oczyścić się w ciałach żyjących ludzi. Obca dusza opanowuje część osobowości człowieka, przemawia jego ustami, powodując cierpienie i chorobę. Termin d. pojawł się dopiero w XVII w., lecz samo zjawisko, opisywane innymi nazwami, znane było już w epoce talmudycznej. Stopniowo opanowuje ono wyobraźnię ludową, by stać się w XVII i XVIII w. wyobrażeniem powszechnym; staje się także tematem literatury. Najznakomitszym dziełem, w którym wykorzystano motyw d. jest dramat Sz. An-Skiego Dybuk. (Zob. też: amulet; egzorcyzmy; s(e)gul(l)a; urok)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand