dina de-malchuta dina

(aram., prawo państwa jest prawem) – zasada halachiczna sformułowana ok. 242 n.e. przez amoraitę Samuela, cytowana w czterech różnych traktatach talmudycznych, która głosi, że prawo kraju osiedlenia również obowiązuje mieszkających w nim Żydów, a w niektórych wypadkach, nawet ma wyższą moc niż przepisy prawa żydowskiego. Geneza tej zasady wiąże się z zajęciem Babilonii przez Sassanidów (226 n.e.) oraz z początkami panowania Szapura I (241 n.e.), pozostającego w osobistej przyjaźni z Mar Samuelem), który zagwarantował mniejszościom – w tym Żydom – autonomię kultyczną i religijną. Prawo d. de-m. d. odnosi się zwłaszcza do płacenia podatków i wszelkiego rodzaju danin, od których uchylanie się jest uważane za formę rabunku. Nie może być natomiast stosowane w przypadkach dotyczących spraw religii żydowskiej oraz przestrzegania rytuału. Dotyczy ono także istotnej kwestii mianowania przez władze państwowe rabinów, sędziów i innych funkcjonariuszy religijnych gminy żydowskiej. Nominacje takie są akceptowalne, o ile nie sprzeciwiają się woli członków danej gminy. Całość zagadnienia prawa d. de-m. d., obrosła wieloma opiniami autorytetów halachicznych, wiąże się bowiem ze skomplikowanym splotem spraw współżycia prawa religijnego i państwowego, toteż według wielu autorytetów ma ono zastosowanie także dziś, w stosunku do świeckiego prawa w Izraelu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem