derech erec

(hebr., dosł.: droga kraju, przen.: sposób postępowania, etykieta; jid. derecherec) – pojęcie odnoszące się do przestrzegania norm zachowania, zgodnych z miejscowymi obyczajami, normami dobrego zachowania, grzeczności, ogłady czy etykiety, będących konsekwencją naturalnego porządku rzeczy. W literaturze rabinicznej pojawia się ono w kilku podstawowych znaczeniach: 1. naturalnego i normalnego zachowania ludzkiego; 2. zajęć „światowych” (tj. doczesnych); 3. jako określenie pożycia seksualnego; 4. prawidłowego i właściwego zachowania się (w tym sensie używane najczęściej w epoce posttalmudycznej). Przede wszystkim prawa d.e. porządkowały współżycie międzyludzkie, zwł. w kręgu rodziny i przyjaciół. Ich znaczenie zrównywano z nakazami wynikającymi z Tory. Rabi Iszmael ben Nachman utrzymywał, że d.e. regulowało życie 26 generacji, które egzystowały w okresie od stworzenia świata do nadania Tory. (por. też: Bass Szabataj ben Josef oraz Derech Erec Raba i Derech Erec Zuta).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem