de non tolerandis christianis

(łac.) – przywilej nadawany przez władców gminom żydowskim, na mocy którego chrześcijanie nie mogli osiedlać się i mieszkać na terenie dzielnicy żydowskiej. Był on kontrreakcją na przywileje de non tolerandis judaeis, ograniczające osadnictwo żydowskie. Przywilej d.n.t.ch. posiadały tylko największe gminy żydowskie, np. w Kazimierzu pod Krakowem (od 1568), w Poznaniu (od 1633) oraz wszystkie gminy litewskie (od 1645). W innych miastach w dzielnicach żydowskich znajdowały się domy chrześcijan, a niekiedy nawet kościoły i klasztory.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand